15-go lipca 2020 w naszej wspólnocie w Maganzo odbyły się Obłóczyny. Postulantka Monica Philipo rozpoczęła w tym dniu Nowicjat, który będzie odbywać w Arusha, pod opieką Siostry Mistrzynii M. Zofii Sikory. Otrzymała nowe, zakonne imię – s.M Cathrine.

Każde lokalne powołanie jest znakiem nadziei dla młodej, afrykańskiej wspólnoty, która stopniowo będzie się usamodzielniać. Cieszymy się w wspólnie z s. Catherine i życzymy jej wiele Bożego światła na kolejnym etapie zakonnej formacji.

Zobacz zdjęcia

Zapraszamy do odwiedzin naszej nowej strony internetowej. Chętnie poznamy Waszą opinię.

Od 1 lipca 2020 r. odsłaniamy naszą nową stronę internetową. Włożyliśmy wiele starań, aby witryna była prawdziwym oknem na świat. Goście naszej strony będą mieli dostęp do informacji o naszej działalności oraz informacje historyczne i organizacyjne. Szczególne podziękowania należą się siostrze M. Monice z Tanzanii, która została oddelegowana do współpracy z firmą wykonawczą. Była odpowiedzialna za konsultacje z projektantem i za kontakty z innymi siostrami w celu pozyskania potrzebnych materiałów i informacji. Wielkie podziękowania i gratulacje za świetnie wykonaną pracę siostro Moniko!

Piszcie, jeśli chcecie się podzielić z nami swoimi wrażeniami. Czy coś Was zaskoczyło? Czy podoba się Wam nowa wizytówka Sióstr Elżbietanek w Tanzanii?

Formularz kontaktowy

Kiedy w mediach co chwilę pojawiają się nowe doniesieniami z całego świata o COVID-19, Afryka wydaje się pozostawać jakby poza tym dramatem. Owszem, dowiadujemy się, że przypadki zakażeń, nawet liczne są odnotowywane, ale dotyczy to tylko pewnych państw, czy nawet samych tylko stolic. Brakuje natomiast danych czy wiadomości dotyczących faktycznej sytuacji ludzi w tym trudnym czasie. Chciałabym się podzielić refleksją wysnutą w ograniczonym wycinku rzeczywistości jaką jest tanzańska wioska Maganzo.

Tutaj informacja o pierwszym odnotowanym przypadku dotarła 16-marca. Od tamtej pory oficjalnie w kraju stwierdzono 20 przypadków zachorowań (2.04.2020).

W Maganzo prowadzimy centrum zdrowia. Jedynymi wytycznymi od rządu jest obowiązek mycia rąk przed wejściem do szpitala. Otrzymałyśmy także numer telefonu, pod który powinny się zgłosić osoby, które rozpoznają u siebie objawy. Testy można wykonać w jedynym laboratorium w kraju w Dar es Salaam – 1200 km od naszej wioski. Nie wiadomo ilu dokładnie jest mieszkańców w kraju. Ludzie rodzą się i umierają bez śladu. Kto nigdy nie żył, nigdy nie umiera. Kiedy pytam o przyczynę śmierci przeważnie słyszę „Amekufa gafla” – umarł nagle. Pochówek odbywa się koło domu. Kto i w jaki sposób będzie liczył zakażonych koronawirusem czy ustalał przyczynę zgonu. Kto będzie pomagał chorym? Tanzańczycy nie podlegają powszechnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, tak więc służba zdrowia jest płatna, poza nielicznymi pracownikami instytucji państwowych oraz ludźmi zamożnymi, opłacającymi składki ubezpieczeniowe. Brakuje szpitali, sprzętu i środków ochrony w stopniu nieporównywalnym do Polski. Poza tym trudno o higienę i sterylność w małych chatkach z klepiskami.

Wśród ludzi panuje pewna atmosfera napięcia, strachu przed niewiadomym, a z drugiej strony życie toczy się swoim powolnym, beztroskim rytmem. Tutaj ciągle gra muzyka – próby chóru pod kościołem, conocne dyskoteki, klaksony przepełnionych busów dala dala i śmiech dzieci. Jest tylko „dziś” – i jedyna troska większości ludzi- dziś nie być głodnym. Na mydło już często brakuje. Nie ma zapasów, lodówek, kont w banku, regularnie wypłacanych pensji, solidnych domów. Człowiek nie jest tu wyizolowanym indywidualistą, ale zawsze żyje w grupie.

Kiedy pytam się ludzi, czy się nie boją, mówią – „Nasza pomoc tylko w Bogu,  my nie mamy niczego”. Prezydent nie ograniczył w jakikolwiek sposób kultu religijnego.

Nie zapominajmy, że pandemia korona wirusa w Afryce przebiega w cieniu wszechobecnej malarii, gruźlicy, AIDS i innych chorób, które codziennie cicho zbierają swoje żniwo. Ludzie nauczyli się z nimi żyć. Krąg życia – narodzin i śmierci się zamyka w szybkim tempie. Nie ma pomiędzy tymi wydarzeniami wielu znieczulaczy konsumpcji pod każdą postacią, a głód często przypomina o słabości ludzkiego ciała.

Dziś stoimy razem z mieszkańcami Tanzanii przed wielką niewiadomą, bo przecież nie wiemy do końca jak zareagują na wirus młode, ale wymęczone chorobami  społeczeństwa. Ciągle mamy nadzieję, że jakoś klimat na ochroni, albo leki na malarię i AIDS coś pomogą… Wiemy na pewno, że brakuje właściwie wszystkiego. Nie zapominajmy też, że tutaj dostęp do mediów jest bardzo ograniczony. Nie da się na bieżąco informować ludzi, brakuje świadomości, działań profilaktycznych. Szkoły i przedszkola są w całym kraju zamknięte. Dzieci z naszej świetlicy otrzymały paczki żywnościowe na miesiąc czasu. Mają w tym czasie zapewnioną pomoc medyczną. Przygotowujemy w miarę możliwości nasz szpital na przyjęcie chorych. Dysponujemy jednym respiratorem i 3 maszynami tlenowymi. Czekamy…

Jak wszyscy obawiamy się tego co nastąpi.  To taki stan zawieszenia między lękiem a nadzieją, który towarzyszy dziś chyba wszystkim ludziom na świecie. Trwamy na posterunku i modlimy się. Prosimy też o pamięć o tych, którzy będą musieli się zmierzyć z chorobą bez dostępu do sprzętu i środków medycznych.

s.M.Monika Nowicka

W początku roku tanzańską, misyjną wspólnotę zasiliły trzy aspirantki, które rozpoczęły formację w naszym Zgromadzeniu. Sesilia Pendaeli, Mery Barnaba z Arusha i Magdalena Edward przygotowują się w domu formacyjnym w Maganzo do kolejnych etapów formacji. Życzymy im światła Ducha Świętego, pokoju i radości na nowej drodze życia.

PREZENT OD PANA BOGA

Pięknym czasem dla naszej małej misji w Afryce były ostatnie tygodnie, gdy grupa wspaniałych lekarzy przyjechała z Krakowa – ofiarując swój wakacyjny czas, wiedzę i zdolności – by wspomóc nasz szpital działający w Ushirombo-Maganzo w Tanzanii. Cała przygoda z Fundacją „Doctors Africa” to prezent od Pana Boga. Niespodziewana wiadomość, która dotarła do nas z dnia na dzień o możliwości przyjęcia grupy medycznej z Polski, najpierw nas zaskoczyła i przestraszyła, a później czas pokazał, że gdzie otwarte serca, tam błogosławieństwa nie zabraknie. Od ostatecznej decyzji o przyjeździe lekarzy nie minął tydzień, a już w gabinetach ustalano godziny szkoleń i plany przyjmowania pacjentów, przygotowywano dokumentację potrzebną na każdy dzień.

Przez blisko trzy tygodnie tj.  od 1 do 20 sierpnia 2019 r., wolontariusze z Fundacji „Doctors Afryca” nie tylko zajęli się pacjentkami, ale gdy zaszła taka potrzeba, również brali czynny udział w codziennych pracach na szpitalnych oddziałach. Nasi Goście przeprowadzili kilka operacji (myomektomię i cystektomię), asystowali przy cięciu cesarskim, przyjęli ponad 200 pacjentek. Pacjentki po dokładnym wywiadzie, otrzymały profesjonalne wskazania i pomoc. Wielką niespodzianką i radością był podarowany przez „Superior Centrum Medyczne” kolposkop. Pod czujnym  okiem lekarzy, jeden z naszych pracowników został przeszkolony w zakresie obsługi kolposkopu i teraz możemy kontynuować badania, a łącząc się przez Internet w razie konieczności konsultować z lekarzami z Fundacji „Doctors Africa” odnośnie dalszego leczenia pacjentów. W ciągu tych trzech tygodni przeprowadzane były wielokrotnie szkolenia personelu naszego szpitala, które ku naszej radości cieszyły się wielkim zainteresowaniem.

Ushirombo Maganzo, to maleńka miejscowość w północno zachodniej części Tanzanii, zamieszkana przez ubogich ludzi pochodzących z plemienia Sukuma. Z naszej miejscowości bardzo daleko jest do specjalistycznych szpitali i dlatego też pomoc medyczna udzielana pacjentkom była różnorodna i od pierwszego dnia bardzo intensywna. Po pierwszym tygodniu pracy, na twarzach wolontariuszy było widać oznaki zmęczenia, lecz zaangażowanie i entuzjazm nie opuściły ich ani na moment. Lekarze szybko zaprzyjaźnili się z tutejszym personelem szpitala, nawiązali wspaniały kontakt z mieszkańcami, a zwłaszcza z dziećmi, które ich uwielbiały. W ostatni weekend został rozegrany mecz w koszykówkę, który wniósł wiele radości w życie mieszkańców Ushirombo- Maganzo.

Nie wątpimy, że przyjazd lekarzy należących do Fundacji „Doctors Africa” był prezentem od Pana Boga… Tyle dobra, życzliwości i po ludzku rozdanego SERCA. Obecność i pomoc lekarzy była wspaniałym świadectwem o Bożej trosce o maluczkich. W imieniu naszej elżbietańskiej Wspólnoty dziękujemy Fundacji za ogrom pracy oraz za każde otrzymane z ich strony DOBRO. Mamy wielką nadzieję, że lekarze z tej Fundacji w przyszłości jeszcze nas odwiedzą w naszym małym Maganzo.

M. Edyta Godziek

Zobacz zdjęcia

Dnia 14 stycznia 2019 r. na naszej placówce w Maganzo w Tanzanii, odbyło się uroczyste otwarcie Przedszkola im. bł. Marii Merkert i poświęcenie go przez Księdza Biskupa Ludwika Minde. Po poświęceniu przedszkola, przeszliśmy procesyjnie wraz z całą wspólnotą parafialną do szpitala na poświęcenie szpitalnej kaplicy, a następnie na uroczystą Mszę św. do kościoła parafialnego. Po duchowej uczcie był także czas na poczęstunek.

Przedszkole jest przeznaczone dla dzieci w wieku od 4 do 6 lat, niezależnie od ich przynależności wyznaniowej. Dzieci uczą się w języku angielskim, a właściwie uczą się najpierw języka angielskiego, a jeśli go nie znają, posługują się językiem suahili. W Tanzanii są dwa języki urzędowe, a konieczność ich poznania jest dużym wyzwaniem, ponieważ wiele dzieci zanim pójdzie do szkoły, posługuje się jednym ze 122 języków plemiennych. Do przedszkola uczęszcza 40 dzieci, a jest ono dostosowane do przyjęcia 80 małych uczniów, którzy będą się uczyć w dwóch grupach wiekowych. Może się ktoś zdziwić, że zaglądając do klasy zobaczy ławki szkolne zamiast miękkich, kolorowych dywanów i stolików, ale po niedawnej reformie edukacji w Tanzanii, takie placówki jak ta, mają rangę szkoły. Dzieci obowiązuje noszenie mundurków, czarnych, pełnych butów i białych skarpetek. Przynajmniej dwa razy w tygodniu można usłyszeć hymn Tanzanii, odśpiewany przez stojące na baczność przed flagą maluchy. Nasza prośba o pomalowanie ścian na niebiesko, budziła duży opór inżyniera budowy i malarzy, którzy kiwali głowami twierdząc, że klasy muszą być białe…

Z państwowymi prawami nie ma dyskusji, ale udało się nam wprowadzić kilka modyfikacji, które sprawiły, że dzieci mogą czuć się tutaj dobrze. Szkolne ławki ustawiamy w ten sposób, aby mogły przy nich siedzieć 4 osoby, a kolorowe dywaniki zwane „mikeka” są zawsze pod ręką. Dzięki dobrodziejom z Polski nie brakuje także zabawek, kredek i przyborów szkolnych, a na podwórku dzieci mogą bawić się na placu zabaw.

Przedszkolaki rozpoczynają zajęcia o godz. 7.00, czyli zaraz po afrykańskim świcie. Zajęcia są bardzo intensywne: po modlitwie w maryjnej grocie, rozpoczyna się sportowa rozgrzewka, następnie wspólne śpiewanie hymnu Tanzanii i lekcje w klasie. Obowiązkowe jest sprawdzanie zadań domowych, które codziennie są zadawane. O godz. 10.15 dzieci piją „uji”, czyli kaszkę z mąki kukurydzianej lub jedzą „mandazi”- odpowiednik naszych pączków. Przy posiłkach jest zakaz jakichkolwiek rozmów, co wynika z tradycji wielu afrykańskich plemion. Zajęcia kończą się o godz. 12.30. O tej godzinie rodzice lub rodzeństwo odbierają swoje pociechy. Jest to moment, kiedy zazwyczaj ludzie mają przerwę w pracy na polu. Większość tutejszych mieszkańców nie jest nigdzie zatrudniona, a uprawa roli stanowi główne źródło utrzymania. Część dzieci wędruje do domu kilka kilometrów, a inne – z bogatszych rodzin, są odbierane ze szkoły fiatem piaggio (połączenie samochodu i motocykla) lub motorem-taxi.

Na co dzień nasze przedszkolaki mają też do dyspozycji gry edukacyjne, farby, wycinanki, kolorowanki itp. A to wszystko dzięki wielkiemu zaangażowaniu wielu ludzi w Polsce i za granicą. Ponieważ nie jest to typowy obraz przedszkola w Tanzanii, jest ono dużą atrakcją nawet dla rodziców dzieci, którzy widząc pierwszy raz w życiu huśtawki, nie potrafią się oprzeć pokusie zabawy.

Pobyt w przedszkolu opłacany jest przez rodziców lub „rodziców adopcyjnych” z Polski, którzy wspomagają ubogie lub osierocone maluchy. Koszt pobytu jednego dziecka w przedszkolu wraz z zakupem mundurków, książek, przyborów szkolnych i posiłków wynosi 250 $ rocznie. Obecnie połowa dzieci na placówce, ma zapewnione wsparcie ludzi dobrej woli z Polski.

Ciekawostką jest fakt, że większość naszych przedszkolaków to chłopcy. W grupie jest tylko osiem dziewczynek. Wynika to z faktu, że w lokalnym plemieniu sukuma nacisk kładzie się na kształcenie chłopców, a nie dziewczynek. Poza tym, już cztero-, pięcioletnia dziewczynka zajmuje się młodszym rodzeństwem. Częstym widokiem w wiosce są małe dziewczynki z niemowlakami na plecach. Także w przedszkolu można zaobserwować, że podczas zabawy lalkami od razu zakładane są one na plecy. Ogólnie dzieci nie potrafią się bawić zabawkami, a kiedy dostaną je do ręki, patrzą na Siostry, czekając na instrukcję, co mają dalej robić.

Jednym z głównych celów tej placówki, jest zapewnienie tym najmłodszym radosnego dzieciństwa. Gdy jest ono przeżywane w takim jak to przedszkolu, w naszym rozumieniu to etap rozwoju, a dla wielu z nich to coś niezwykłego. Wierzymy, że dzieci wychodząc z tego przedszkola otrzymają dobry start do kolejnego etapu edukacji.

Z darem modlitwy
Siostry Elżbietanki z misji w Maganzo

Zobacz załączone zdjęcia